بسیاری از خوانندگان و حتی آهنگسازان در ابتدای مسیر، واژه «میکس و مسترینگ» را به عنوان یک کلمه واحد به کار می‌برند؛ در حالی که این دو، دو مرحله کاملاً مستقل با اهداف، ابزارها و حتی گوش‌های تحلیلی متفاوت هستند.
در مرحله میکس، تمرکز بر روی رابطه میان عناصر منفرد است: آیا گیتار با پیانو تداخل فرکانسی دارد؟ آیا صدای خواننده انرژی کافی در فرکانس‌های میانی (Mid-range) دارد؟ آیا بیس و کیک با یکدیگر اصطلاحاً Muddy (گل‌آلود) شده‌اند؟ مهندس میکس لاین‌ها را جداگانه دستکاری می‌کند تا یک بافت هماهنگ خلق شود.
در مقابل، مهندس مسترینگ دیگر دسترسی به لاین‌های جداگانه ندارد. او به فایل کل اثر به عنوان یک کلیت نگاه می‌کند. وظیفه مسترینگ، تطبیق تُن کلی (Tonal Balance)، کنترل پیک‌های کنترل‌نشده، افزایش انرژی کلی بدون از بین بردن پانچ قطعه و متادیتانویسی است.
نکات کلیدی
- در میکس صدها لاین باز است؛ در مسترینگ تنها یک یا دو فایل استریو پردازش می‌شود.
- میکس درباره جزئیات است؛ مسترینگ درباره چشم‌انداز کلی و قابلیت پخش همگانی.
- شنیدن نهایی در محیط کاملاً کالیبره‌شده اتاق مسترینگ تفاوت‌های میلی‌متری را نمایان می‌کند.